Dzisiejsza Liturgia Słowa ukazuje w każdym fragmencie Pisma pewien schemat: Bóg – święty i wszechmogący, powołuje i obdarza jakimś zadaniem człowieka – który w pełni doświadcza swojej grzeszności i niemocy w wypełnieniu tego powołania.
Czytając dzisiejsze Słowo, jedna myśl ciągle do mnie powraca: Bóg się zatroszczy.
Czytając dzisiejszy fragment Ewangelii Mateusza, wejdź z Jezusem do rzeki Jordan. Usłysz słowa Ojca, wypowiedziane nad Tobą z mocą:
JESTEŚ MOIM UMIŁOWANYM DZIECKIEM!
Zdarza się nam bowiem, zgubić nie tylko człowieka, ale i Boga. Szukamy Go nieraz po omacku, wśród przyjaciół i znajomych, wśród naszego środowiska, tam gdzie do tej pory przebywał, lecz tam Go nie ma.
Oczekujemy na Jezusa. Czekamy każdego dnia. Czekamy dzisiaj, teraz na dotknięcie Jego miłością. Czuwajmy, aby serca nasze stały się świątynią Ducha Świętego.
Dzisiejsza II Niedziela Adwentu jest niejako przysłonięta przez inną, wielką tajemnicę naszej wiary – Niepokalane Poczęcie NMP…
Czas Adwentu co roku skłania nas do zastanowienia się nad tym, czy nasze serca są gotowe DZISIAJ na spotkanie z Panem.
W ostatnich dniach roku liturgicznego przychodzimy do Ciebie, Panie, aby uwielbić Ciebie, jako naszego Pana i Zbawiciela, Króla naszych serc.
Lubimy być zauważeni, docenieni. Lubimy, kiedy nas chwalą i podziwiają naszą kreatywność. Oczekujemy nobilitacji, zwłaszcza gdy nasze zaangażowanie, szczególnie to materialne, dotyczy spraw wiary, religijności, wspólnoty Kościoła.
